بعضی می‌خواستند امام را با زمان خود تطبیق بدهند به جای آنکه خود را با امام تطبیق دهند

بعضی می‌خواستند امام را با زمان خود تطبیق بدهند به جای آنکه خود را با امام تطبیق دهند

بیانات حجت الاسلام والمسلیمن صراف در شب نهم دهه سوم محرم حسینیه بیت الزهرا سلام الله علیها با موضوع"تاریخ عاشورا"

بسم الله الرحمن الرحیم
ایشان سخنان خود را با صلوت و قسمتی از دعا عهد آغاز نمودند:
"اللَّهُمَّ مِمَّنْ حَصَّنْتَهُ مِنْ بَأْسِ الْمُعْتَدِینَ اللَّهُمَّ وَ سُرَّ نَبِیَّکَ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ بِرُؤْیَتِهِ وَ مَنْ تَبِعَهُ عَلَى دَعْوَتِهِ وَ ارْحَمِ اسْتِکَانَتَنَا بَعْدَهُ اللَّهُمَّ اکْشِفْ هَذِهِ الْغُمَّةَ عَنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ بِحُضُورِهِ وَ عَجِّلْ لَنَا ظُهُورَهُ إِنَّهُمْ یَرَوْنَهُ بَعِیدا وَ نَرَاهُ قَرِیبا بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ "
«خدایا، از آنان که از حمله متجاوزان، نگاهش دارى، خدایا پیامبرت محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) را به دیدار او، و کسانى که بر پایه دعوتش از او پیروى کردند شاد کن، و پس از او به درماندگى ما رحم فرما، خدایا این اندوه را از این امت به حضور آن حضرت برطرف کن، و در ظهورش براى ما شتاب فرما، که دیگران ظهورش را دور مى بینند، و ما نزدیک می‌بینیم، به مهربانى ات اى مهربان‌ترین مهربانان»
"الْعَجَلَ الْعَجَلَ یَا مَوْلایَ یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ"
نکته دیگری که دربررسی "تاریخی عاشورا" مورد توجه قرار می‌گیرد، موقعیت شناسی مکان وزمان است. این شناخت توفیق و نور الهی می‌خواهد. هرکس مقابل امام زمانش قرار می‌گیرد اگر بداند در چه موقعیت و زمانی قرار دارد رشد خواهد داشت. و اگر بی توجه باشد سقوط می‌کند، این قاعده در طول تاریخ پابرجاست ولی در کربلا آشکارا ظاهرشد.
بعد از نهضت عاشورا، چند قیام روی داد که ریشه درهمین نهضت داشت، اما بحث عدم زمان شناسی و فهم موقعیت زمان خاص را می‌توان در آن مشاهده نمود. قبل از مختار قیامهای دیگری رخ داد مثل قیام عبدالله بن‌عفیف 
عبدالله بن عفیف شخصی نابینا و بزرگ قبیله خود بود، او در جنگ‌های جمل یک چشم و صفین چشم دیگرش را در رکاب علی علیه السلام از دست داد ولی نتوانست خود را به امام حسین علیه السلام برساند (یا در زندان به سر می‌برده و یا در بصره بود). پس از واقعه عاشورا، به سخنان ابن زیاد در نکوهش اهل بیت در مسجد کوفه اعتراض وقیام کرد و در نتیجه به دستور ابن زیاد سر از تنش جدا نمودند و بدنش را در کناسه کوفه به دار آویختند. او نخستین شیعه‌ای بود که پس از شهادت امام حسین علیه السلام به شهادت رسید.
"توابین" بیشتر افرادی بودند که از همراهی امام سرباز زدند و بعد مُتنبه شدند! این"حَیْرَةِ الضَّلالَةِ" در زیارت اربعین به همین نکته اشاره دارد. یکی از آثار خون امام بیدار کردن افراد گیج جامعه بود. در واقعه این افراد اشخاصی بودند که حاضر بودند امام را یاری کنند و خون خود را برای امام بریزند ولی زمان را نشناختند. ما نمی‌توانیم تقوای آنها را قضاوت کنیم. اما از نظر اعتقادی و امام شناسی باید گفت یک قطره خون "توابین" در آنجا که امام می‌خواست ریخته نشد، بلکه با خواست و انتخاب خود، خون ریختند.
بعضی می‌خواستند امام را با زمان خود تطبیق بدهند به جای آنکه خود را با امام تطبیق دهند